Indumentaria de Recreación Histórica

Dende fai xa dez anos, cada mes de xuño, Lugo arde durante un fin de semana, conmemorando así as orixes da cidade. Para celebralo, os habitantes da cidade visten as indumentarias da época, de romanos ou castrexos, converténdose estas xa nunha peza habitual dos armarios lucenses.
Nos primeiros tempos, as vestimentas reducíanse a unha túnica, que adoitaba cinguirse cun cinto ou se pechaba cun broche. Ao terminar o primeiro século do imperio romano, aumentáronse e modificaron as pezas, admitindo unha túnica con mangas, e a túnica ancha e sen o ombreiro dereito para escravos e pastores. Engadiuse tamén a capa ás vestiduras exteriores, aberta por diante e suxeita cun broche.
As mulleres romanas levaban unha longa e folgada túnica, a estola que tiña moitos pregues e que para as nobres matronas adornábase con franxas ou ricos bordados, e sobre ela unha especie de toga. Cubrían a súa cabeza coa mesma palla ou cunha cofia ou cun veo ou unha capucha.
O calzado común eran as sandalias, atadas cunhas correas. As cores das vestimentas eran polo xeral brancas, sobre todo para os que aspiraban á magistratura, e habitualmente con toques púrpuras ou dourados.